Welatên tarî û bihuşt.

Cîhana çîrokan, wekî ku Adorno li ser hunerê îdia kir, "sêhr e, ji derewa rastîbûnê azad e".
Tew xerabî, tarîtî û melankolî jî li vir balkêş in, ku bi evîna xetere û wêraniyê geş dibin.
Lêbelê, ew çîrok dimîne.
Rastî ne mirinê, ne êşê, ne xizaniyê, ne bêhêvîtiyê dixwaze.

Ji ber vê yekê, ez rastiyek mîna baxçeyekê dixwazim: çem, qadên kesk û cama rengîn, avahiyên heybet, aştî û serfirazî bê dabeşkirin.
Erdên tarî dê ji bo xeyal û şahiyê werin şandin.

Ev utopyaya Gotîka Maqûl e.