Beşek ji romana "Widergänger - romaneke Gotîk a di xetereyê de-utopîk":

Hema têm…

Li goristana bajarê Brynn şeveke payîzê ya hênik û mij e. Lunis, hevalek spehî, hinekî goşegir, bi hestiyên çenên diyar û pir porê laş, ku ew her gav bi xwebaweriyek mezin di binê stûyê xweya V-ya fireh de nîşan dide, îro di şeva xwe de ye û tê xwestin ku bala xwe bide zengilên li ser. site. Bi rastî, divê were gotin, Lunis tenê şevên şevê dixebite. Ew nobedarê goristanê ye. Û ev yek li dijî baweriyên wî ye, ji ber ku di bingeh de ew zehmet e ku fêm bike ku ji zû de ku şoreş bi ser ket û mirovahî di dawiyê de karîbû şert û mercên xwe yên civakî bi aqilane birêkûpêk bike, ji ber ku îrasyonalîzma xurafeyek nekromantîk belav dibe.

Tiştê ku li parêzgehan dest pê kir, niha li bajaran belav dibe: ramanek veşartî ya îdeolojîk di hişê ramana zelal de digire, ku li gorî wê ger ku mirov bixwaze dikare ji rewşa mirinê vegere. Bi vî rengî, bêyî ravekirin an texmînek din ku divê ev bi hûrgulî çawa were kirin. Û mîna ku ev têgihîştina şaş têra heqaretê nekiribe, malbatên takekesî jixwe dest bi danîna zengilên piçûk li ser gorên xwe dikin, wek ku di dema tafephobia de -tirsa dîrokî ya zindî binaxkirin- ya ku dikare ji tabûtê were avêtin xizmekî bi rastî bimire biryara vegerê dide.

Bi kêmanî, ji bo çareserkirina vê tirsê helwestek nû hate afirandin: ya çavdêrê goristanê. Ev karê ku Lunisê pir bi kêf û porê qehweyî tevî îhtirazên xwe yên di derbarê mijarê de tenê kêfxweş bû ku qebûl kir, ji xeynî derbaskirina şevê li ser goristanê û kontrolkirina zengilan, ku - helbet. - tu carî zengil nede. Çalakiyek ku ji bo bidestxistina demjimêrên pêwîst ên dema xebatê ya hêsan, ku her hemwelatiyek Komarê herî kêm bi qasî ku şiyana vê yekê were dayîn û şaredarî bi xwe bikaribe têra xwe peyda bike, karek hêsan e ku were kirin. kar.
Di bûyera ku yek red dike, bê guman dahatiyek bingehîn a bê şert û merc heye, ji ber ku bi destûrî tê garantî kirin ku kes bi mirinê nayê tehdîd kirin û hem azadiya neyînî ya dûrketina ji kar û hem jî azadiya erênî ya lênihêrînê tê garantî kirin. lê ji xeynî sedemên aqilane, ger ku mirov bi awayekî bêmaf di demek dirêjtir de berjewendîyên raya giştî negire ber çavan, ceza jî hene, ku ev yek jî di encamê de bingeha hebûnî ya takekesî pêk tîne. Ji ber vê yekê ew ji bilî: Ger Lunis nexebite, ew ê ji hin karûbarên ku ji lênihêrîna pêwîst wêdetir têne asteng kirin.
Ev peymana bi navê “lihevkirina dîrokî” ye ku hikûmeta niha ya ji demokrat û komunîstan pêk tê, ji bo bicihanîna daxwazên “xebata mecbûrî ya giştî” ya komunîstan û daxwazên “jiyîna bê şert û merc” a demokratan pêk aniye. Divê ev lihevkirin dîrokî be, ji ber ku bi geşepêdana aborî re, divê hewcedariya xebatê kêm bibe û xebata dilxwazî ​​ya rastîn pêk were. Ji ber vê yekê muzîka pêşerojê.

Naha Lunis ji van hemîyan encam dide ku ji ber ku ew naxwaze girtina girtinan qebûl bike, di şûna wî de karekî ku tu berpirsiyarî tê de tune ye û zêde hewildan hewce nake digire ser xwe: Ji ber vê yekê ew çavdêrê goristanê ye û bala xwe dide zengilan. , ku ew dihesibîne ku ew ji bêwateya bêserûber pêve tiştekî din temsîl nakin.

Li hin goristanên din ên Komarê, mîna li Connte, tişt niha ew qas pêş ketine ku bi tevahî pergala îşaretkirina elektrîkê hate girêdan da ku bikaribe çavdêriya hundurê tabûtê navendî bike. Lê belê, li vir, şaredarî ji bo vê xurafeyê hê jî têra xwe aqilê mayî heye ku naxwaze hewldanek teknîkî ya weha bike. Li gorî vê yekê, Lunis naha neçar e ku çavdêriya bi gerokan, ku kevneperest e, bigire. Her du saetan carekê ew bi rê ve diçe û bi dilxwazî ​​li ser tabletê xwe belge dike:
No anormalî.

Lêbelê, divê meriv bi xeletî nehesibîne ku Lunis bi xwe tiştek li dijî ramana nemiriyê heye. Ji ber ku wî bi xwe di van demên dawî de piştî mirina xwe biryara kriopparastinê daye. Ramanek bi eslê xwe pir elîtîst a mirovên dewlemend ên beriya şoreşê, ku xwe û laşê xwe di nîtrojenê de bicemidînin da ku rojek ku rewşa hunerê amade be ji mirinê sax bibin, lê naha di konsepta xwe de civakbûyî ye. û wekhev kirin. Transhumanîzma kevn naha yek ji wan karûbaran e ku ji hêla pargîdaniyên bîmeya tenduristiya giştî ve têne pêşkêş kirin û ji her kesî re peyda dibe.

Lê dîsa jî, tevî hemî serhildanên civakî, pirraniya mirovan di derbarê mirina xwe de muhafezekar dimînin. Ne zengil, ne nîtrojen. Her kesê mirî divê mirî bimîne - her û her. Wekî qaîdeyek, ev mirovên sade yên ku bi tevahî ji gumana hovîtiyê dûr in, dihêlin ku xwe bi rengek CO²-bêalî û pir nerm bişewitînin û jiyana dinyayî qediya - û ji ber vê yekê jiyana wan bi gelemperî. Erê, ji ber ku Xwedê jî mirî ye, bi kêmanî li deverên herî mezin ên komarê.

Dûv re ax - li gorî çêjê - birin daristana goristanê li derveyî bajêr, li erdê tê zêdekirin da ku şitilek nû bide xwarin, wekî gubreya baxçeyan were paqij kirin an - li Brynn û derdora wê kêmtir gelemperî û bêtir taybetmendiyek herêmî ye - anîne zozanên ku nû hatine avdan û belav bûne.

Ji aliyek din ve, Lunis bi tevahî ne bawer e ku gelo ev nêzîkatî ji hêla ekolojîk ve rastdar e an vegotinek din a romantîzma bêaqil a li ser xwezayê ye. Xuya ye ku bi xwezayê re bûn yek ramanek e ku ji dinyayê nayê derxistin û ji nêz ve bi teslîmbûna mirina neçar ve girêdayî ye. Û Lunis - kî naxwaze xwe wekî romantîk bibîne. Ew li vir û niha dijî, ji avantajên ku jiyan jê re tîne kêf dike û plan dike ku heya ku ew dikare wiya bidomîne. 

Niha nîvê şevê ye, û Lunis dorvegera xwe ya duyemîn a guheztina rojê dike. Bi awayekî ecêb, wî kifş kiriye ku tevî bêwateya eşkere ya hemîyan jî, ew dikare bi rastî van meşan binirxîne. Axir, goristan di vê demê salê de, di vî rengî hewayê de bi taybetî xweşik e, ji ber ku kevir, peyker û avahiyên piçûk mîna xeyalên efsûnî di nav dar û deviyan de derdikevin, ji mijê derdikevin. Belê, heke têkiliya bi efsûnê re ewqas balkêş be, dibe ku hinekî meyla wî ji bo romantîzma tarî hebe. Dibe ku wî ev kar ne tenê ji bo pêkanîna wê ya hêsan, lê di heman demê de ji ber sedemên estetîkî jî hilbijartibe. Romantîzm, xew , ew ji xwe re difikire, hin tişt bi tenê xweşik in. Heta parkên goristanan jî tijî xerîbên mirî ne.

Çavdêr li ber gora xwe ya bijarte disekine û bi fikirî lê dinêre. Bircek dorveger û neqediyayî li ser wê hatibû çêkirin. Sembolek kevn a ji demên pêşdîrokî, sembola hewildana hilweşandina Xwedê, bi xwebawerî di demên derketinê de ji nû ve hatî çêkirin da ku di dawiyê de hilweşînê pêk bîne. Lê dibe ku ne heta pêşerojê, ji ber ku birca neqediya dimîne. Li ser eywanên takekesî yên vê modela înşaatek kevnar nebatên kevir ên piçûk ên mîna tirş û qurnefîl û li ser jora neqediyayî hene: Gula çolê ya kesk a ku şîn dibe. Ji ber ku ew bi rastî nikare piçûk bibe û dema ku av tê kişandin ew wekî topek hişk û qehweyî şîn dibe heya ku av dîsa peyda bibe, ew wekî sembola nemiriyê tê hesibandin. Li dora bircê jî kevirên piçûk ên ku ji hêla xizmên xwe ve anîne û belav kirine hene. Ew jî: tevgerek hevgirtî. Li quncikê paşîn, wekî ku hûn hêvî dikin, zengilek piçûk hatiye danîn.

Her tiştê li ser vê gorê şahidiya hêviya bê şert û merc a bi serketina mirinê dike. Bê guman Lunis vê hêviyê parve dike ku ew ji aranjmanek baş-hizirkirî kêfxweş dibe, her çend ew bi tevahî xwe dispêre teknolojiyê da ku vê daxwazê ​​pêk bîne ne li ser hêza paqij a îradeya mirovî. Di rastiyê de dibe ku her du jî ne mimkûn bin, lê ji hingê ve giyanê mirovî her gav bi teknolojî û şoreşê ve, ne bi sêrbaziyê ve hatî fam kirin. Ji ber vê yekê xeyaliya paqij ne baş e.
Ew dişewite. Dibe ku şehrezayiya giştî her ku şert û mercên cîhanê diguhezin zêde bûbe, lê girse hîn jî ji wî re xuya dike ku di cîhanek giyanî ya demên kevnar ên kevnar de asê maye. Hûn dikarin jê re bibêjin quretî, ji ber ku ew bê guman wusa ye, lê têgihîştina wî wî bi tenê dihêle. Di destpêka xortaniya xwe de ew zane bû, lê bi demê re ew vekişiya. Tiştê ku dizane heta ku kes jê bipirse, ew ji xwe re dihêle. Lê tu carî kes jê napirse. Şermek.

Xwe ji çavan dûr dixe, li goristana mayî dimeşe. Lunis naha goristanan, an jî "baxçeyên nexweş" dibîne, wek ku wî carekê peyvek kevn ji xwe re keşif kir, ji bo xwe wekî celebek hobîyekê, ji ber ku, wekî ku wî destnîşan kir, wî her gav xwe bi bedewiya wan a tarî ve girêdayî hîs dikir. Wî ew bi tenê wek mezinan ji bîr kiribû. Niha, di dema xwe ya mirî ya di navbera geryan de, wî bi tevahî şevên dîroka çanda goristanan lêkolîn kiriye. Ji girên destpêkê, heta avahiyên mezin, elît, heya cihên olî yên cihêreng ên rojên berê. Sembola van goristanên giyanî yên kevnar hîn jî di beşa kevn a vê parkê de têne dîtin. Lêbelê, zengil tenê li ser beşa nû, wekî diyardeyek hemdem a serdemek piştî olî têne saz kirin. Li vir tenê çend ji van nîşan û nîşaneyên kevn hene.

Ji ber vê yekê hûn niha ji tevahî xezîneya hebûnên çandî yên dîrokî, lê di heman demê de gelek tiştên cinsî, laşên tazî yên di keviran de hatine xêzkirin, zivirandinên abstrakt, xwarin û vexwarina ji çapera 3D, nîşaneyên jiyanê û alavên teknîkî, siyasî bikar tînin. nîşan û berhemên hunerî, nebat û tiştên ku ji xwezayê hatine dîtin, çandeke tevayî ya sêwirana gorên şoreşgerî, takekesî û cihêreng derketiye holê. Lunis ji ber çarçoweya afirîneriya wan hinekî ji cesedên goristanê çavnebar dike. Lê ew çi difikire, ew ê bi rastî ji bo wê dîsa bijî, rojek - dibe. Lunis dikene. Ew ê pir ecêbmayî bima, eger ew rast bibûna û şevekê vegere ba wî. Ew li dengên qijikê yên Nachzehrers, zombiyên bi ehmeqî dimeşin û vampîrên bibiriqandî yên bêaqil difikire. Na, divê ew mirî bêdeng bimînin - bê guman dê ji wan re çêtir be.

Saetek baş piştî destpêkirina rêwîtiyê, ew vedigere dêra xwe ya piçûk û nû mobîlyakirî. Piştî ku rêwîtiya xwe belge dike, niha saetek din jî ji bo xwe heye. Ew pirtûkek dengî li ser erdên torfê yên nû li bakurê welêt û pêşkeftina wan hildibijêre, ku ji hêla zanyarekî navdar ê di vî warî de hatiye nivîsandin. Torf û flora û faunaya pê re têkildar ji bo vejandina li wir û veqetandina CO₂-ê têne çêkirin. Li şûna şewitandina torfê an jî bikaranîna wê ji bo materyalên avahiyê, kevroşka sphagnum niha di baxçeyên bin erdê de tê çandin, ku xwezayê diparêze bêyî ku zirarê bide hewcedariyên mirovan. Ew difikire ku ev konseptek baş e . Dibe ku ew carinan serdana zozanên Brynn ên nêzîk bike.

Saet di 2ê sibê de, Lunis rûtîna xwe dubare dike. Ew dîsa gerên xwe temam dike, dîsa belge dike: tiştek neasayî tune , û guhdarîkirina pirtûka dengî berdewam dike. Ew ji yekrengiya peywirê xwe yê kêm-berpirsiyarî kêfê digire.

Wekî her car, di saet 4an de, ew dest pê dike ku westiyayîyek berbiçav hîs bike. " Xemgîniya piştî nîvro ," ew bi henekî ji xwe re difikire. Ew her gav di vê demê de hinek hêz û konsantrasyona xwe winda dike. Çermên çavên wî dest pê dikin giran bibin, û ew neçar e ku pir caran çavên xwe biçipîne da ku neçe xewê. Lê careke din, ew xwe dicivîne, jaketa xwe li xwe dike û ber bi goristana tarî ya di nav mijê de diçe.

Di asoyê de, li pişt parkê, bajarê ronî, mezin radibe. Avahiyên bilind, carinan carinan kêm ronîkirî, ku tevî şeva mirinê jî goristanê di bin tava sûnî de dişon, li pişt dîwarê gewr ku ji dilopên herî xweş ên avê hatî çêkirin winda dibin. Di van çend saetên dawî de hewa gelekî sartir bûye, û nemahiya ji qirika çavdêr jî li hewaya derdora wî belav dibe. Lunis li ser gora bi birca dor disekine. Piçek matmayî, berî ku sîleyekê li rûyê xwe bixe, li gula çolê dinêre. Ew biryar dide ku xwe li çapelê espresso çêbike.

Tiştek zengil dike. Çûkek matmayî difire nav serê daran. Çima di vê demê de çivîk di nav goran re diherikin? Bêtevger, rêvebirê şevê biryar dide ku guh nede deng. Lê ji ber lêdana zengilê piçekî bêtir hişyar dibe, dîsa diçe rê. Û wî ê ev kêliya neçaverê bi tevahî ji bîr bikira û ew bê girîng bihêle, heke ne tenê dema ku ew di dawiya gera xwe de tê mala xwe ya perestgehê da ku derî veke, destê xwe dirêjî wî bike û zengila derî dîsa lê dixe. Careke din axîn dike, li dora xwe dizivire da ku deng bişopîne. Haydê. Min aciz neke, ew di ramanên xwe de berê xwe dide faunaya herêmî, gilî dike.
Bêyî ku hereket bike, guh dide tariyê, hê jî ewrên qalind li ber rûyê wî derdixe. Ew çend saniyeyên dirêj wiha dimîne. Gava ku tiştek din çênebe, ew çend gavan ber bi gorên li ber xaniya xwe davêje da ku piştrast bibe ku tiştek bandorê li mirovahiyê nake. Ew bê guman ji xwe dipirse çima ew bi tevahî wiya dike, lê hestek berpirsiyariya mayî ya li hember banga wî ya gumanbar dixuye ku bi wî re maye. Lê dîsa dengê zengilê tê, ne dûrî rastê dîtina wî. Digel bêbaweriya wî ya ku xuya dike ne ewçend nerazî ye jî, dilê wî dişewite. Ew bi rastî zûtir lêdide, ku pir aciziya rasyonalîstê bawermend e. Ew di rêça destnîşankirî de meşa xwe didomîne, li hêviya dîtina çûkek din an heywanek din a ku li ser digere.

Dengekî geş û dûbare bêdengiya şevê dişkîne. Hêdî hêdî û bi baldarî, Lunis nêzîkê çavkaniya deng dibe, çiraya xwe ji çenteya xwe ya kemberê digire û ronahiyê dide zengilê. Lê heywanek nayê dîtin, tenê kapika piçûk a metal a li ser zendê wê yê zirav, ku hema hema bi rengekî nedîtî dihejîne, berdewam dike. Lunis li bendê ye. Tiştê ku nayê bawer kirin carek din naqewime û ew dixuye ku pê dihese ku divê ev deng jî encama rewşên derve be. Dibe ku reptilek ku reviyaye da ku ji Lunisê nêzîk dibe bireve. Lê mîna ku ji bo vê fikrê red bike û mîna ku kesek bi karkerê belengaz re lîstikek dilîze, zengilek din wî li dora xwe dizivirîne. Ew niha wê li cîhek din, lê vê carê jî pir nêzîk dibîne. Bi ronahiya çira xwe vedigere eslê xwe yê gumanbar, zengilek li ser gorekê, ku li ser sifreyeke dewlemend û bi hûrgulî bi her cûre fêkiyên derewîn hatiye danîn. Ji nişka ve ew dibîne ku ev zengil bêyî ku dest lê were girtin lê dixe. Lunis hîs dike ku dilê wî ji berê hê zûtir lêdixe.
Lanet kirin. Ev çîye?

Gava ku ew nêzîktir dibe, ew tiştê zêrîn dîsa bi dengek dilerize dibîne û fêm nake ku tiştê ku wî dîtiye: Tiştek di binê erdê de bi rastî zincîrê dikişand. Ji tirsa wî, dîsan lêdixe, dixuye ji paş ve. Û bi qasî ku ew dikare li dora xwe bizivire, ew zengilek din ji dûr ve dibihîze. Ew destên xwe li ser rûyê xwe dixe, mîna ku hewl dide xewna sibehê ji hişê xwe paqij bike. Hêdî hêdî, bêtir û bêtir zengil dest pê dikin. Lunis çavên xwe vedike û ew xwe vedigere li goristana xwe ya naskirî, bêdeng, ku li dora zengilên piçûk ên ku tev lê diqelişin, zengil û lêdixin. Hestek çarenûsî li wî digere dema ku ew dihese:

Mirî dijîn.